Barwy wpływają na nasze życie i kształtują je. Często przypisujemy im szczególną rolę a ich symboliczne znaczenie różni się w zależności od kraju, kultury, wyznania i tradycji. W tradycjach ślubnych w innych kulturach obserwujemy różnorodność występujących barw i obyczajów. Zobaczmy jak to wygląda na przykładzie ślubu w tradycji zachodniej, japońskiej, hinduistycznej, muzułmańskiej.

Ślub w tradycji zachodniej

W kulturze zachodniej sakrament małżeństwa nie tylko łączył zakochanych, ale także ich rodziny. Śluby były często zawierane z pobudek politycznych, gospodarczych. Panna młoda była tak ubrana aby mogła najlepiej wyeksponować to co najlepsze. Suknie zamożniejszych były różnokolorowe, wykonane z bardzo drogich materiałów (futra, welwet jedwab). Materiały musiały odsłaniać zawartość portfela rodziny panny młodej. Współcześnie w kulturze zachodniej występuje biała suknia, bądź ecru. Jako pierwsza białą suknię założyła Maria I Stuart, na ślub z Franciszkiem II Walezjuszem. Nie było to dobrze widziane ponieważ wówczas biel była kolorem żałobnym, wzięto to za złą wróżbę. Biała suknia stała się bardziej popularna po 1840 r. Przed okresem wiktoriańskim suknie miały dowolny kolor (poza czernią i czerwienią). Biel sukni okrzyknięto symbolem szczęścia, niewinności, dziewictwa.

Ślub w obrządku shintoistycznym - Japonia

Shintoizm jest uważany za rdzenną religię Japonii. Kilkadziesiąt lat temu rodzice decydowali o tym, kogo poślubi ich córka. Obecnie zostawiają tą decyzję młodym. Młodzi wybierają dwie osoby, które pomogą w przygotowaniach. Rodzice pana młodego obdarowują przyszłą synową upominkami, które będą prezentowane w dniu wesela. Dawniej panna młoda musiała włożyć 12 kimon. Obecnie zakłada kilka kimon, jedno powinno być białe i znajdować się w środku. Na wierzchu powinny znaleźć się te najbardziej bogate. Strój pana młodego to czarne kimono (ze znakiem swojego rodu). Młodzi na początku ceremonii zaślubin wypijają po trzy łyżeczki sake, następnie wypowiadają przysięgę. Po tym wszystkim zmieniają stroje na charakterystyczne dla strojów zachodnich: garnitur i suknia ślubna. Najbliżej młodych zasiada rodzina, potem przyjaciele i inni goście. Interesującym elementem tradycji japońskiej jest przewiązywanie prezentów specjalnym sznurkiem - mizuhiki. Sznurek ma być dwubarwny i łączyć takie kolory jak srebrny i złoty, czerwony i złoty, czerwony i biały lub purpurowy i biały.

Ślub po hindusku

Para młodych wiąże się na całe życie. W przekonaniu ’’hindi’’ ślub jest drogą duchowego rozwoju, to rodzaj umowy społecznej. Małżeństwo od zawsze było i jest inicjowane przez rodziców. Istotną sprawą jest, aby przyszli małżonkowie pochodzili z jednej kasty. Uroczystość weselna trwa kilka dni i jest sponsorowana przez rodzinę panny młodej. Kobieta musi wnieść posag. Na dzień przed ślubem dłonie i stopy panny młodej są dekorowane tatuażami z henny. W dniu ślubu para zostaje namaszczona kurkumą, pastą z drzewa sandałowego, olejkami. Potem są kąpani. Ceremonia odbywa się w namiocie, udekorowanym kwiatami. W namiocie w pięknie przyozdobionym sari czeka przyszła żona. Mężczyzna przybywa z rodziną i przyjaciółmi. Młodzi zasiadają tuż obok siebie, ale są oddzieleni zasłoną. Ojciec panny młodej oddaje córkę panu młodemu. Padają słowa przysięgi. Kiedy przysięga ma się ku końcowi, zostaje złożona ofiara z topionego masła i ryżu. Dziewczyna wsypuje do ognia ryż i z panem młodym stawia 7 kroków. Na koniec młodzi dostają błogosławieństwo.

Ślub w tradycji muzułmańskiej

Muzułmanie poddają się Allahowi. Zasady które dotyczą zawarcia małżeństwa zawierają się w Szariacie (prawo wynikające z Koranu). W tej kulturze występuje patriarchalny model rodziny. Kobieta zajmuje się domem i dziećmi, mąż ma się opiekować rodziną. Nad wyborem małżonka zastanawia się cała rodzina. W trakcie ceremonii ślubnej zostaje podpisany kontrakt. Pan młody ma wypłacić wiano pannie młodej. Popularne arabskie przysłowie głosi, że ojciec wielu córek jest bogatym człowiekiem. W islamie nie funkcjonuje pojęcie wesela. Uroczystość po ceremonii ślubnej odbywa się w hotelach, klubie bądź w domu panny młodej. Panna młoda występuje w ceremonialnym kaftanie, stopy, dłonie ma ozdobione henną. Pierwsza noc uroczystości jest tylko dla kobiet, druga trzecia dla panna młodego, pani młodej rodziny. Arabska muzyka, śpiew, taniec i tradycyjny „ślubny lament” dają wyraz tym celebracjom. Na koniec ostatniego bankietu, pod wieczór, para młoda (panna młoda często ma na sobie białą suknię ślubną) pojawia się na specjalnym tronie lub miejscu honorowym. Jak nakazuje tradycja, po publicznym pojawieniu się udaje się do własnego domu, aby skonsumować małżeństwo. Kolory żyją własnym życiem, mówią własnym językiem. Kolor, nasze zachowania, gesty mogą być różnie interpretowane w zależności od szerokości geograficznej pod którą się znajdujemy. Warto być tego świadomym.

Autor: Kinga Woźniak - Ślub Marzeń nr 02/2010

Podobne artykuły:


Wesela i śluby innych kultur: